Hoe ben je in de journalistiek terechtgekomen?
De interesse in fotografie was er al als kind, toen ik met een Nikon Coolpix-cameraatje rondliep. Aan de VUB heb ik dan een masteropleiding Journalistiek gevolgd, met de focus op tekst. Vandaag is dat in combinatie met beeld, want in de journalistiek is het tegenwoordig wel interessant om die twee vaardigheden te combineren. Toen was dat helaas nog niet het geval, dus heb ik tijdens mijn thesisjaar een avondopleiding fotografie gevolgd. Al blijkt dat nu ook niet meer voldoende te zijn, want tegenwoordig komen er ook video’s bij kijken, zoals reels voor de sociale media.
Jouw focus lag meteen op sport?
Voetbal is mijn eerste liefde. Ik zou eigenlijk stage lopen bij Sport/Voetbalmagazine, maar enkele weken voor ik kon beginnen, werd het blad stopgezet. Ze hebben me toen binnen Roularta wel overgeplaatst naar de sportredactie van Knack, wat toch wel een mooie titel is. Na mijn opleiding fotografie heb ik ook stage gelopen bij RSCA Futsal, de zaalvoetbalploeg van Anderlecht. Nu werk ik vooral voor Belga News Agency. Het werk valt vaak ’s avonds en in het weekend, maar doordat de tijdsblokken vastgelegd zijn, kan ik het goed combineren met andere opdrachten in de voormiddag bijvoorbeeld. Mijn dagen zijn goed gevuld, maar ik vind het wel charmant dat ik op een weekdag wel gewoon eens kan gaan lunchen, terwijl de meeste mensen aan het werk zijn.
Voelt het voor jou comfortabel om als zelfstandige te werken?
Aanvankelijk werkte ik via Smart, een werknemerscoöperatie waar je op het einde van de maand gewoon een loonbrief krijgt. Maar sinds dit jaar werk ik volledig als zelfstandige. Ik stond daarvoor open omdat mijn ouders het ook zijn en ik dus altijd vanop de eerste rij heb kunnen zien dat het vaak hard werken is met onregelmatige uren, maar ook dat het je veel flexibiliteit schenkt. Ik stel me voor dat het beangstigender is als je zo niemand in je familie hebt. Toch is het niet altijd evident om alle administratie in orde te houden. Ook prijsafspraken en offertes maken, vind ik moeilijk, zeker wanneer een klant aangeeft dat de prijs hoger is dan verwacht. Er is niemand die je leert hoe je dan op een correcte en vriendelijke manier toch op je strepen kan staan. Iedereen is ook heel gesloten over tarieven, wat het er niet eenvoudiger op maakt om een prijs te bepalen.
Als fotograaf in het voetbal sta je vaak langs de lijn schouder aan schouder met collega’s, die tegelijk concurrenten zijn. Ervaar je dat soms ook zo?
Ik heb het één keer meegemaakt dat ik een duwtje met de schouder kreeg tijdens het maken van een ploegfoto. Iedereen staat dan op een rij, en de beste plaats is die in het midden. Maar met de meeste collega’s heb ik een goede band. Ik ga ook vaak naar dezelfde ploeg en zie dan ook vaak dezelfde gezichten.
Je bent pas sinds dit jaar voltijds als zelfstandige aan de slag. Wat zijn je plannen en dromen voor de eerstkomende jaren?
Ik ben niet zo’n dromer, maar ik zou toch weleens heel graag langs de zijlijn staan in het Lotto Park (het stadion van Anderlecht, nvdr) of Jan Breydel (Club Brugge, nvdr), of een keer meegaan op buitenlandse verplaatsing. Voor zulke momenten doe je het. Ondertussen kijk ik uit naar de Champions League van het zaalvoetbal. Ik wil de komende jaren nog meer persfotografie doen, en als schrijvend journalist kijk ik uit naar wat grotere opdrachten, zoals reportagewerk.
Welke goede raad kan je nog meegeven aan collega-freelancers?
Je leert het meeste uit contacten met collega’s, dus ik moedig openheid aan. We moeten er uiteindelijk allemaal van leven en de mediawereld staat al genoeg onder druk om elkaar te gaan wegconcurreren. Het is een kwestie van er samen voor te zorgen dat het een gezonde werkomgeving blijft.
Studies: Master Journalistiek (VUB), Fotografie (CVO)
Werk: redacteur voor Belga News Agency, voorheen stagiair-journalist bij Knack en Datanews
Hans Dierckx
