Hoe ben je in de journalistiek terechtgekomen?
Ik ben altijd al nieuwsgierig geweest en als kleine jongen was ik een bewonderaar van Rudi Vranckx. Door de jaren heen raakte ik steeds meer geïnteresseerd en kwam ik erachter dat journalistiek iets voor mij kon zijn. Die passie begon te groeien naarmate mijn studies vorderden en ik politieke wetenschappen ging studeren. In mijn masterjaar besliste ik om de stap te zetten en koos ik voor politieke communicatie. Ik heb toen zelf gemaild naar de Gazet van Antwerpen voor een stage. Dat was niet verplicht, maar ik miste praktijkervaring in mijn studie, dus zocht ik naar een oplossing. Toen mijn stage begon, was ik eigenlijk vanaf de eerste dag verkocht.
Wat motiveert je in je werk?
De belangrijkste motivatie is het vertellen van de verhalen van mensen. Ik heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Wanneer een verhaal aangepakt moet worden, wil ik er zijn om dat te brengen. Daarbij vind ik het belangrijk om alle kanten te belichten.
Daarnaast is er de afwisseling. Elke dag is anders, er is altijd wel iets nieuws om je in te verdiepen. Mijn nieuwsgierigheid om dingen te weten te komen helpt hierbij. Ik wil me altijd weer vastbijten in wat onbekend is.
Is er een interview dat je is bijgebleven?
Ik heb nog niet veel interviews gedaan, maar onlangs sprak ik met een Oekraïense vrouw over een delicaat verhaal. In de pers was verschenen dat haar zoon in de kelder was gevonden en in levensgevaar naar het ziekenhuis was afgevoerd. In de berichtgeving stond ook dat de ouders waren meegenomen voor verhoor. Iedereen dacht dus dat die ouders hun kind mishandelden. Het gezin was nooit zelf aan bod gekomen en had zich niet kunnen verdedigen. Daarom ben ik met die moeder gaan spreken over het voorval. In het begin was ik zelf ook niet happig om aan te bellen, want wat als ze hun kind wél hadden mishandeld? Ze zei me dat haar kind een epileptische aanval had gekregen. Dat was ongelukkig genoeg in de kelder gebeurd. Op dat interview ben ik wel heel trots. Door de waarheid te publiceren hoop ik een verschil gemaakt te hebben. Veel mensen vergeten dat er achter een artikel echte mensen zitten. Die familie had bijna een kind verloren en werd door de omgeving scheef bekeken.
Wat staat er nog op je verlanglijst in je carrière?
Voorlopig ben ik vooral heel content met wat ik nu mag en kan doen. Hier bij Gazet van Antwerpen wil ik nog veel leren voor ik aan een verdere carrière denk. Ik kijk er gewoon naar uit om zoveel mogelijk kennis op te doen.
Heb je tips voor mensen die willen beginnen in de journalistiek?
Zeker. Als dat je droom is, moet je er alles aan doen om die te verwezenlijken. Geef niet onmiddellijk op bij de eerste deur die dichtgaat. Volg je hart. Als je zeker weet dat dit is wat je wil doen, moet je er hard voor werken en tonen aan de mensen die het moeten zien dat je een goede journalist bent. Je moet het ook willen worden. Het is niet belangrijk dat je vanaf je eerste dag perfect kan schrijven of meteen nieuws van geen nieuws kan onderscheiden. Je moet laten zien dat je ambitieus en gedreven bent, want dat zijn dingen die je niet kan leren. Fouten maken is normaal. Je moet gewoon tonen dat je het echt wil, dan kom je er wel.
Maak je je als beginnend journalist zorgen over je latere carrière?
Het zit niet in mijn persoonlijkheid om ongerust te zijn. Je zou kunnen zeggen dat het medialandschap in Vlaanderen het moeilijk heeft. Jobzekerheid is zeker een aandachtspunt, maar ik lig daar niet wakker van. Ik denk dat er altijd nood zal zijn aan goede, onafhankelijke journalistiek. Veel mensen maken zich zorgen over AI, maar ik denk dat mensen altijd liever een artikel lezen dat door een mens is geschreven. Dus nee, ik maak me eigenlijk niet veel zorgen.
Studies: bachelor politieke wetenschappen aan de KU Leuven en een master politieke communicatie aan de Universiteit van Antwerpen.
Werk: journalist bij de afdeling fait divers/misdaad van de Gazet van Antwerpen
Esteban Penninck
